Mostowa 5/12,
Poznań, Poland,
61-854
The studio
of Sergey Shabohin
shabohin.organd the migrant queer community in Poznań
The office of the Kalektar platformkalektar.org
shabohin.organd the migrant queer community in Poznań
The office of the Kalektar platformkalektar.org
Past Events
Solo Exhibitions
May 26 – June 15, 2026
May 26 – June 15, 2026
Hera, Love and Kiss
Artists: Gera Lowkis with partisipation: Aleksandr Adamow, Dura, Tasza Katsuba, Alexey Lunev, Sergey Shabohin
Curators: Sergey Shabohin
Two Group Exhibitions
24 April – 16 May 2026
24 April – 16 May 2026
Frottage
Places: Barbara Baryżewska Studio and Gray Mandorla Studio
Artists: Anastasiia Budnikova, Andrii Dostliev, Lia Dostlieva, Dura, Danylo Heorhiiev, Tasha Katsuba, Dmytro Krasnyi, Denys Kulikov, Gera Lowkis, Alexey Lunev, Volha Maslouskaja, Dmytro Mykytenko, Lada Nakonechna and Sergii Sabakar, Vlada Ralko, Sergey Shabohin, Vitalii Shupliak, Olha Skliarska, Raman Tratsiuk, Anton Varga
Curators: Andrii Dostliev and Sergey Shabohin
Group Exhibition
4 July 2025 – 30 January 2026
4 July 2025 – 30 January 2026
Family as a Choice
Participants: Nastya Amelina & Mikita Bubashkin, Volha Arkhipava, Anna Chistoserdova, Marina Dashuk, Andrii Dostliev, Lia Dostlieva, Stefan & Joanna Ficner, Mikita Iłinczyk, Iryna Khalalovich, Olek Jager, Valentina Kiselyova, Alexey Lunev, Leanid Marozau, Volha Maslouskaya, Georgy Minets, Pavel Mogucki, Ekaterina Patsovskaya, Pavel Preobrazhensky, Segey Shabohin, Olga Strizhniova, Krzysztof Strozyna, Raman Tratsiuk, Katarzyna Wojtczak, Taisiya Zabelova, Natallia Zdanevich
Curators: Andrii Dostliev and Sergey Shabohin
26 November 2024 – 24 June 2025
Alexey Lunev and Sergey Shabohin: Dzirka Slavy
13–30 August 2024
Andrei Dureika: + +
With works by Alexey Lunev and Sergey Shabohin
Curator: Sergey Shabohin
26 April 2024
Volha Maslouskaya: Postcards from Homeland
Curator: Sergey Shabohin
1 – 30 December 2023
Kalektar Residence: Tasha Katsuba
Presentation: 14 December 2023 / 18:00 / MY barCurator: Sergey Shabohin
15 November – 15 December 2023
Kalektar Residence: Antonina Slobodchikova
Presentation: 16 November 2023 / 18:00 / MY bar
Curator: Sergey Shabohin
1 November – 31 December 2023
PerspAKTIV residence program: Kirill Diomchev
Organisator: Arsenal Municipal Gallery
Final exhibition: Permanent Liberation / 1–17 December 2023 / Arsenal Municipal Gallery
10 September – 10 October 2023
Kalektar Residence: Kirill Masheka
Berlin and Poznan
Presentation: 6 October 2023 / 17:00 / Domie
Curator: Sergey Shabohin
1 October 2022 – 31 January 2023
PerspAKTIV residence program: Volha Arkhipava
Presentation: 11 October 2022 / 18:00 / Domie
Curator: Sergey Shabohin
1 October – 31 December 2022
PerspAKTIV residence program: Alexey Lunev
Presentation: 5 October 2022 / 18:00 / Domie
Curator: Sergey Shabohin
18 December 2021 – 21 December 2022
Gray Mandorla Manifest
Artists: Raman Aksionau, Harutyun Alpetyan, Andrey Anro, A.R.Ch., Agata Awruk, Babi Badalov, Rufina Bazlova, Yevgenia Belorusets, Anatoly Belov, Yuriy Biley, Bouillon Group, Dasha Buben, Aleksandra Czerniawska, Lena Davidovich, Vasya Dmytryk, Andrii Dostliev, Lia Dostlieva, Andrei Dureika, Daniil Galkin, Zhanna Gladko, Aliaksei Goubarev, Janna Grak, Paweł Grześ, Mikhail Gulin, Uladzimir Hramovich, Oleg Ivchenko (Yozm-Yozm), Nikita Kadan (with Karolina Zajaczkowska), Zhanna Kadyrova, Nikolay Karabinovych, Aleksei Kazantsev, Alexander Kazello, Olga Kirillova, Sergey Kiryuschenko, Artur Klinau, Yulia Krivich, Tasya Krougovykh, Yuriy Kruchak, Yana Kuchynskaya, Yuri Leiderman, Andrei Loginov, Alexey Lunev, Marko Mäetamm, Volha Maslouskaya, Paweł Matyszewski, Semyon Motolyanets, Lada Nakonechna, Marina Naprushkina, Nikolay Oleynikov, Vasilisa Palianina, Petr Pavlensky, Dan Perjovschi, Ghenadie Popescu, Karol Radziszewski, Vlada Ralko, Nastya Ryabova, Oleksandr Rojtburd (courtesy of Cyrill Lipatov), Ala Savasheviсh, Igor Savchenko, Eugene Shadko, Jana Shostak, Aleksandra Ska, Aliaxey Talstou, Slavs and Tatars, Antonina Slobodchikova, Anna Sokolova, Tamara Sokolova, Olia Sosnovskaya, Igor Tishin, Raman Tratsiuk, Marek Wodzisławski, Oleg Yushko, Alesia Zhitkevich
Curator: Sergey Shabohin
Solo exhibition by Gera Lowkis
Hera, Love and Kiss
May 26 – June 15, 2026
Gera Lowkis with partisipation: Aleksandr Adamow, Dura, Tasza Katsuba, Alexey Lunev, Sergey Shabohin
Curator:
Sergey Shabohin
© photo by Sergey Shabohin, 2026
© photo by Sergey Shabohin, 2026
Hera, Love and Kiss is the first solo exhibition of Gera Lowkis, curated by Sergey Shabohin and developed as a student project with the participation of other artists, collaborators, and members of the Gray Mandorla Studiocommunity. Through objects, photographs, sound works, and collective gestures, the exhibition explores self-renaming, queer kinship, chosen family, migration, and the construction of identity beyond patriarchal structures.
Presented as a one-day exhibition and manifesto at Gray Mandorla Studio in Poznań on May 26, 2026, with the installation remaining on view for two more weeks, the project reflects on artistic practice as a process shaped by care, friendship, and shared experience.
Hera, Love and Kiss to pierwsza indywidualna wystawa Gery Lowkis, kuratorowana przez Sergeya Shabohina i zrealizowana jako projekt studencki z udziałem innych artystów, współpracowników oraz osób związanych ze społecznością Gray Mandorla Studio. Poprzez obiekty, fotografie, prace dźwiękowe i kolektywne gesty wystawa podejmuje tematy samodzielnego wyboru imienia, queerowego pokrewieństwa, rodziny z wyboru, migracji oraz konstruowania tożsamości poza strukturami patriarchalnymi.
Projekt został zaprezentowany jako jednodniowa wystawa i manifest w Gray Mandorla Studio w Poznaniu 26 maja 2026 roku, a instalacja pozostała dostępna dla publiczności przez kolejne dwa tygodnie. Wystawa ukazuje praktykę artystyczną jako proces kształtowany przez troskę, przyjaźń i wspólne doświadczenie.
Hera, Love and Kiss — першая персанальная выстава Геры Лоўкіс, куратарам якой выступіў Сяргей Шабохін. Яна была распрацаваная як студэнцкі праект з удзелам іншых мастакоў, калабаратараў і ўдзельнікаў супольнасці Gray Mandorla Studio. Праз аб’екты, фатаграфіі, гукавыя працы і калектыўныя жэсты выстава даследуе самастойны выбар імя, квір-сваяцтва, выбраную сям’ю, міграцыю і канструяванне ідэнтычнасці па-за патрыярхальнымі структурамі.
Праект быў прадстаўлены як аднадзённая выстава і маніфест у Gray Mandorla Studio ў Познані 26 мая 2026 года, а інсталяцыя заставалася даступнай для наведвання яшчэ два тыдні. Праект разглядае мастацкую практыку як працэс, сфармаваны клопатам, сяброўствам і супольным досведам.
Zhora was born in Lida (Belarus), into a family with a strongly patriarchal structure that profoundly shaped the internal tension of his artistic expression. What is particularly important in this exhibition is that it is not about a literal rejection of family, but rather an attempt to overcome the authority of the father figure through the construction of another form of intimacy. The artist literally rewrites himself: he changes his name, changes his surname, and constructs a new subjectivity from fragments of memory, friendship, desire, migration, queerness, and collective artistic labour. The surname Lowkis, borrowed from his great-grandmother, becomes not only a sign of return to a suppressed female line of ancestry, but also a gesture of symbolic initiation. The exhibition includes a photograph of the great-great-grandmother’s gravestone, as well as documentation of the LOWKIS tattoo made on the artist by Alexey Lunev just days before the exhibition opening, on May 25, 2026. This mark on the skin simultaneously appears as a burn, a stigma, a new name, and a new point of origin.
The title of the exhibition, Hera, Love and Kiss, is constructed as a multilayered linguistic structure. Hera/Gera simultaneously gives Zhora’s name a non-binary quality while referring to Hera, the goddess of marriage, family, and the feminine principle (mandorla). For the artist himself, this figure becomes an almost mythological image of his great-grandmother, whose presence survives only through family stories and fragments of memory. At the same time, the surname Lowkis phonetically approaches the English words Low/Love and Kiss, reinforcing the exhibition’s central theme: law/love as a form of resistance against normative violence, and the kiss as an act of recognition and intimacy. Within the exhibition title itself emerges a tension between name, body, and language, between inheritance and self-construction.
The exhibition takes shape as a series of objects, photographs, sound works, and shared gestures united by the common theme of constructing identity. Nearly all works exist within a logic of collaboration, co-authorship, or emotional exchange. This is fundamentally important for understanding the artistic position of Gera Lowkis. His art develops not within the autonomous model of the author, but within a space of collective sensitivity, inside the community formed around Gray Mandorla Studio in Poznań.
Founded in 2021, the studio became for the artist not only a place of work and learning, but also a space of alternative initiation. Since 2022, Gera has been part of the studio community, its assistant, and a permanent participant in collective processes. It is precisely here that his understanding of art as a practice of care, process (rather than object), horizontal collaboration, and empathy has been formed. Particularly significant is the rupture between the academic education the artist receives at the Academy of Fine Arts and the parallel independent education emerging through collective work with other Belarussian artists, migrant communities, and queer environments. In this sense, the exhibition becomes the result of existing within a chosen family: queer, artistic, and émigré.
Many works in the exhibition directly address the body as a space of transformation. One of the key series consists of photographs taken during a pride march: the artist appears in a black bodysuit with an open back, after which a burn in the form of a pink triangle remains on his skin. This trace becomes a direct reference to the symbolism of the persecution of homosexuality, yet simultaneously transforms into a sign of rebirth and visibility. The logic of the burn continues in the LOWKIS tattoo made by Alexey Lunev, the first tattoo ever made on the artist after the studio community gifted him tattoo equipment as a gesture of support and care. The trace on the skin again functions as a symbolic inscription of identity.
Throughout many works runs the theme of castration anxiety, reinterpreted by the artist as the necessity of rejecting the patriarchal scenario of masculinity. One of the central points becomes a photograph referring to a work by Sergey Shabohin made in Venice: a figure with a sickle against marble patterned as a mandorla. Yet in Gera Lowkis’s interpretation, this image develops further, from castration anxiety toward the rejection of the phallocentric model of identity altogether. In this context, Gray Mandorla Studio itself becomes not only the site of the exhibition, but also its central metaphor. The mandorla, the form created by the intersection of two circles, becomes here an image of empathy, shelter, an anti-phallocentric structure, and a space for the union of opposites. The gray colour, simultaneously combining all colours, reinforces this image of radical sensitivity and the rejection of binarity. The artist literally constructs a stele from trash and found objects, yet covers and unifies everything with the same gray paint used on the studio walls.
A special place within the exhibition is occupied by a series of objects connected to religious symbolism and the memory of violence. The artist turns to the form of the cross, examining it simultaneously as a sign of family memory, queer corporeality, and political trauma. The exhibition includes photographs of crosses in Kurapaty, the site of mass executions near Minsk during Stalinist terror, as well as documentation of a cross rescued by the artist’s family after the destruction of the memorial, now lying in the yard of their house. Based on this memory, Gera creates his own sculptural crosses, in one case combining a concrete cast of an Orthodox cross with a wooden folding Catholic cross by Aleksandr Adamov resembling an anti-tank hedgehog. The cross thus becomes simultaneously a symbol of memory, resistance, and fragility.
The theme of disintegration and incompleteness appears especially clearly in a series of bone objects. Some elements connect with magnets, others with hooks, while some fall apart and reassemble again. These bones are eventually meant to form a strange skeleton in the future, but for now they exist as a constantly shifting structure reflecting the fluidity of the artist’s gendered, sexual, and artistic identity. Within these objects one can simultaneously discern phallic forms and mandorla-like outlines, transforming the bones themselves into a non-binary system of symbols.
The exhibition constantly returns to the theme of community as a space of care. In a work created together with Dura, the artist addresses the cruising zone at the military cemetery Citadel in Poznań. The artists collect trash left behind after anonymous encounters, place it into a bag, and return it to the space as an artistic image of a pregnant wall. The work combines the memory of war, hidden sexuality, vulnerability, and the practice of care. Community appears here as a secret infrastructure of mutual presence existing parallel to official social structures and the themes of war.
A series of photographs created together with Tasha Katsuba in the same studio shows the artist wearing the designer’s clothes, transforming the act of trying on costumes into a performative process of constructing identity. A sound work created with Nastia Zhurawl uses the sounds of the studio itself, turning Gray Mandorlainto the acoustic body of the exhibition. A work involving a Muslim prayer rug bearing the names Zhake + Dake combines queer kinship, migration, religious symbolism, and the memory of the artist’s wedding ceremony with his husband in Kazakhstan. Even here, love exists as a form of reinventing cultural and ritual structures.
All these works crystallise the very method of Gera Lowkis. His works rarely exist as closed autonomous objects. They emerge through dialogue, participation, friendship, exchange, and shared experience. The exhibition records the very process of forming both the exhibition and relationships themselves. This is why motifs of disintegration, assembling, connection, and traces, as well as overcoming, faith, and self-identification, become so significant.
Hera, Love and Kiss becomes an exhibition about the birth of an artist within a community. Not within the institutional model of success, but within a space of empathy, collective support, and chosen family. It is a manifesto of transition from inherited patriarchal structures toward a queer model of kinship, from fixed identity toward fluidity, from authorship toward collectivity. In this sense, the exhibition stands as Gera Lowkis’s first solo exhibition as an attempt to formulate a new language of intimacy in which love, care, migration, corporeality, and art become inseparable within a shared kiss.
Sergey Shabohin
Zhora urodził się w Lidzie (Białoruś), w rodzinie o silnie patriarchalnej strukturze, która głęboko ukształtowała wewnętrzne napięcie jego artystycznej ekspresji. Szczególnie istotne w tej wystawie jest to, że nie chodzi w niej o dosłowne odrzucenie rodziny, lecz raczej o próbę przezwyciężenia autorytetu figury ojca poprzez konstruowanie innej formy bliskości. Artysta dosłownie przepisuje samego siebie: zmienia imię, zmienia nazwisko i konstruuje nową podmiotowość z fragmentów pamięci, przyjaźni, pragnienia, migracji, queerowości i kolektywnej pracy artystycznej. Nazwisko Lowkis, zapożyczone od prababki, staje się nie tylko znakiem powrotu do wypartej kobiecej linii genealogicznej, lecz także gestem symbolicznej inicjacji. Na wystawie znajduje się fotografia nagrobka praprababki, a także dokumentacja tatuażu LOWKIS, wykonanego artyście przez Alexeya Luneva zaledwie kilka dni przed otwarciem wystawy, 25 maja 2026 roku. Ten znak na skórze jawi się jednocześnie jako oparzenie, stygmat, nowe imię i nowy punkt początku.
Tytuł wystawy, Hera, Love and Kiss, został skonstruowany jako wielowarstwowa struktura językowa. Hera/Gerajednocześnie nadaje imieniu Zhory niebinarny charakter i odsyła do Hery, bogini małżeństwa, rodziny i pierwiastka kobiecego (mandorli). Dla samego artysty postać ta staje się niemal mitologicznym obrazem jego prababki, której obecność przetrwała jedynie w rodzinnych opowieściach i fragmentach pamięci. Jednocześnie nazwisko Lowkis fonetycznie zbliża się do angielskich słów Low/Love i Kiss, wzmacniając centralny temat wystawy: law/love jako formę oporu wobec normatywnej przemocy oraz pocałunek jako akt rozpoznania i bliskości. W samym tytule wystawy pojawia się napięcie między imieniem, ciałem i językiem, między dziedziczeniem a samostanowieniem.
Wystawa przybiera formę serii obiektów, fotografii, prac dźwiękowych i wspólnych gestów, połączonych wspólnym tematem konstruowania tożsamości. Niemal wszystkie prace funkcjonują w logice współpracy, współautorstwa lub emocjonalnej wymiany. Jest to fundamentalnie ważne dla zrozumienia artystycznej postawy Gery Lowkis. Jego sztuka rozwija się nie w ramach autonomicznego modelu autora, lecz w przestrzeni kolektywnej wrażliwości, wewnątrz społeczności uformowanej wokół Gray Mandorla Studio w Poznaniu.
Założone w 2021 roku studio stało się dla artysty nie tylko miejscem pracy i nauki, lecz także przestrzenią alternatywnej inicjacji. Od 2022 roku Gera jest częścią społeczności studia, jego asystentem i stałym uczestnikiem procesów kolektywnych. To właśnie tutaj ukształtowało się jego rozumienie sztuki jako praktyki troski, procesu (a nie obiektu), horyzontalnej współpracy i empatii. Szczególnie istotne jest napięcie między akademickim wykształceniem, które artysta zdobywa na Akademii Sztuk Pięknych, a równoległą niezależną edukacją powstającą poprzez kolektywną pracę z innymi białoruskimi artystami, społecznościami migranckimi i środowiskami queerowymi. W tym sensie wystawa staje się rezultatem funkcjonowania w obrębie rodziny z wyboru: queerowej, artystycznej i emigracyjnej.
Wiele prac na wystawie bezpośrednio odnosi się do ciała jako przestrzeni transformacji. Jedną z kluczowych serii tworzą fotografie wykonane podczas marszu równości: artysta pojawia się w czarnym body z odsłoniętymi plecami, po którym na jego skórze pozostaje oparzenie w kształcie różowego trójkąta. Ślad ten stanowi bezpośrednie odniesienie do symboliki prześladowania homoseksualności, a jednocześnie przekształca się w znak odrodzenia i widzialności. Logika oparzenia znajduje kontynuację w tatuażu LOWKIS wykonanym przez Alexeya Luneva, pierwszym tatuażu, jaki kiedykolwiek zrobiono artyście, po tym jak społeczność studia podarowała mu sprzęt do tatuowania jako gest wsparcia i troski. Ślad na skórze ponownie funkcjonuje jako symboliczny zapis tożsamości.
Przez wiele prac przewija się temat lęku kastracyjnego, reinterpretowanego przez artystę jako konieczność odrzucenia patriarchalnego scenariusza męskości. Jednym z centralnych punktów staje się fotografia odwołująca się do pracy Sergeya Shabohina zrealizowanej w Wenecji: postać z sierpem na tle marmuru układającego się we wzór mandorli. Jednak w interpretacji Gery Lowkis obraz ten rozwija się dalej, od lęku kastracyjnego ku całkowitemu odrzuceniu fallocentrycznego modelu tożsamości. W tym kontekście samo Gray Mandorla Studio staje się nie tylko miejscem wystawy, lecz także jej centralną metaforą. Mandorla, forma powstająca na przecięciu dwóch okręgów, staje się tutaj obrazem empatii, schronienia, struktury antyfallocentrycznej oraz przestrzeni łączenia przeciwieństw. Szary kolor, łączący w sobie jednocześnie wszystkie barwy, wzmacnia obraz radykalnej wrażliwości i odrzucenia binarności. Artysta dosłownie konstruuje stelę ze śmieci i znalezionych przedmiotów, a następnie pokrywa i jednoczy wszystko tą samą szarą farbą, którą pomalowane są ściany studia.
Szczególne miejsce na wystawie zajmuje seria obiektów związanych z symboliką religijną i pamięcią przemocy. Artysta sięga po formę krzyża, analizując ją jednocześnie jako znak pamięci rodzinnej, queerowej cielesności i politycznej traumy. Wystawa obejmuje fotografie krzyży w Kuropatach, miejscu masowych egzekucji pod Mińskiem w okresie stalinowskiego terroru, a także dokumentację krzyża uratowanego przez rodzinę artysty po zniszczeniu miejsca pamięci, który obecnie leży na podwórzu ich domu. Na podstawie tego wspomnienia Gera tworzy własne rzeźbiarskie krzyże, w jednym przypadku łącząc betonowy odlew prawosławnego krzyża z drewnianym, składanym krzyżem katolickim autorstwa Aleksandra Adamova, przypominającym zaporę przeciwczołgową. Krzyż staje się tym samym jednocześnie symbolem pamięci, oporu i kruchości.
Temat rozpadu i niekompletności szczególnie wyraźnie pojawia się w serii obiektów przypominających kości. Niektóre elementy łączą się za pomocą magnesów, inne za pomocą haczyków, jeszcze inne rozpadają się i ponownie składają. W przyszłości kości te mają utworzyć osobliwy szkielet, lecz na razie istnieją jako nieustannie zmieniająca się struktura, odzwierciedlająca płynność płciowej, seksualnej i artystycznej tożsamości artysty. W obiektach tych można jednocześnie dostrzec formy falliczne i kształty przypominające mandorlę, co przekształca same kości w niebinarny system symboli.
Wystawa nieustannie powraca do tematu wspólnoty jako przestrzeni troski. W pracy stworzonej wspólnie z Durą artysta odnosi się do strefy cruisingowej na terenie cmentarza wojskowego Cytadela w Poznaniu. Artyści zbierają śmieci pozostawione po anonimowych spotkaniach, umieszczają je w worku i ponownie wprowadzają w przestrzeń jako artystyczny obraz ciężarnej ściany. Praca łączy pamięć wojny, ukrytą seksualność, kruchość i praktykę troski. Wspólnota jawi się tutaj jako tajna infrastruktura wzajemnej obecności, istniejąca równolegle wobec oficjalnych struktur społecznych i tematów wojny.
Seria fotografii stworzona wspólnie z Tashą Katsubą w tym samym studio przedstawia artystę w ubraniach projektantki, przekształcając akt przymierzania kostiumów w performatywny proces konstruowania tożsamości. Praca dźwiękowa stworzona z Nastią Zhurawl wykorzystuje odgłosy samego studia, zamieniając Gray Mandorla w akustyczne ciało wystawy. Praca wykorzystująca muzułmański dywanik modlitewny z imionami Zhake + Dake łączy queerowe pokrewieństwo, migrację, symbolikę religijną i pamięć ceremonii ślubnej artysty z jego mężem w Kazachstanie. Także tutaj miłość funkcjonuje jako forma ponownego wynajdywania struktur kulturowych i rytualnych.
Wszystkie te prace krystalizują samą metodę Gery Lowkis. Jego dzieła rzadko istnieją jako zamknięte, autonomiczne obiekty. Powstają poprzez dialog, uczestnictwo, przyjaźń, wymianę i wspólne doświadczenie. Wystawa rejestruje sam proces kształtowania zarówno ekspozycji, jak i relacji. Dlatego tak istotne stają się motywy rozpadu, składania, łączenia i śladów, a także przezwyciężania, wiary i samoidentyfikacji.
© photo by Sergey Shabohin, 2026
Hera, Love and Kiss staje się wystawą o narodzinach artysty wewnątrz wspólnoty. Nie w ramach instytucjonalnego modelu sukcesu, lecz w przestrzeni empatii, kolektywnego wsparcia i rodziny z wyboru. Jest manifestem przejścia od odziedziczonych struktur patriarchalnych ku queerowemu modelowi pokrewieństwa, od stałej tożsamości ku płynności, od autorstwa ku kolektywności. W tym sensie pierwsza indywidualna wystawa Gery Lowkis stanowi próbę sformułowania nowego języka bliskości, w którym miłość, troska, migracja, cielesność i sztuka stają się nierozdzielne we wspólnym pocałunku.
Sergey Shabohin
Жора нарадзіўся ў Лідзе (Беларусь), у сям’і з моцна патрыярхальнай структурай, якая глыбока паўплывала на ўнутранае напружаньне ягонага мастацкага выказваньня. Асабліва важна ў гэтай выставе тое, што гаворка ідзе не пра літаральную адмову ад сям’і, а хутчэй пра спробу пераадолець аўтарытэт бацькавай фігуры праз канструяваньне іншай формы блізкасьці. Мастак літаральна перапісвае сябе: зьмяняе імя, зьмяняе прозьвішча і канструюе новую суб’ектнасьць з фрагмэнтаў памяці, сяброўства, жаданьня, міграцыі, квірнасьці і калектыўнай мастацкай працы. Прозьвішча Лоўкіс, запазычанае ў прабабулі, становіцца ня толькі знакам вяртаньня да выціснутай жаночай лініі радаводу, але і жэстам сымбалічнай ініцыяцыі. Выстава ўключае фатаграфію надмагільля прапрабабулі, а таксама дакумэнтацыю татуяваньня LOWKIS, зробленага мастаку Аляксеем Лунёвым усяго за некалькі дзён да адкрыцьця выставы, 25 траўня 2026 году. Гэты знак на скуры адначасова паўстае як апёк, стыгма, новае імя і новая кропка адліку.
Назва выставы, Hera, Love and Kiss, сканструяваная як шматслаёвая моўная структура. Hera/Gera адначасова надае імені Жоры небінарную якасьць і адсылае да Геры, багіні шлюбу, сям’і і жаночага пачатку (мандорлы). Для самога мастака гэтая постаць становіцца амаль міталягічным вобразам ягонай прабабулі, прысутнасьць якой захавалася толькі ў сямейных гісторыях і фрагмэнтах памяці. Адначасова прозьвішча Lowkis фанэтычна набліжаецца да ангельскіх словаў Low/Love і Kiss, узмацняючы цэнтральную тэму выставы: law/love як форму супраціву нарматыўнаму гвалту і пацалунак як акт распазнаваньня і блізкасьці. У самой назьве выставы ўзьнікае напружаньне паміж імем, целам і мовай, паміж спадчынай і самаканструяваньнем.
Выстава набывае форму сэрыі аб’ектаў, фатаграфіяў, гукавых працаў і супольных жэстаў, аб’яднаных агульнай тэмай канструяваньня ідэнтычнасьці. Амаль усе працы існуюць у лёгіцы супрацоўніцтва, суаўтарства або эмацыйнага абмену. Гэта прынцыпова важна для разуменьня мастацкай пазыцыі Геры Лоўкіс. Ягонае мастацтва разьвіваецца не ў межах аўтаномнай мадэлі аўтара, а ў прасторы калектыўнай адчувальнасьці, унутры супольнасьці, што сфармавалася вакол Gray Mandorla Studio ў Познані.
Заснаваная ў 2021 годзе студыя стала для мастака ня толькі месцам працы і навучаньня, але і прасторай альтэрнатыўнай ініцыяцыі. З 2022 году Гера зьяўляецца часткай супольнасьці студыі, яе асыстэнтам і сталым удзельнікам калектыўных працэсаў. Менавіта тут сфармавалася ягонае разуменьне мастацтва як практыкі клопату, працэсу (а не аб’екта), гарызантальнага супрацоўніцтва і эмпатыі. Асабліва значным зьяўляецца разрыў паміж акадэмічнай адукацыяй, якую мастак атрымлівае ў Акадэміі мастацтваў, і паралельнай незалежнай адукацыяй, што ўзьнікае праз калектыўную працу зь іншымі беларускімі мастакамі, мігранцкімі супольнасьцямі і квір-асяродзьдзямі. У гэтым сэнсе выстава становіцца вынікам існаваньня ўнутры абранай сям’і: квірнай, мастацкай і эмігранцкай.
Шмат якія працы на выставе непасрэдна зьвяртаюцца да цела як прасторы трансфармацыі. Адну з ключавых сэрыяў складаюць фатаграфіі, зробленыя падчас прайд-маршу: мастак паўстае ў чорным бодзі з адкрытай сьпінай, пасьля якога на ягонай скуры застаецца апёк у форме ружовага трохкутніка. Гэты сьлед становіцца непасрэднай адсылкай да сымболікі перасьледу гомасэксуальнасьці, але адначасова ператвараецца ў знак адраджэньня і бачнасці. Лёгіка апёку працягваецца ў татуяваньні LOWKIS, зробленым Аляксеем Лунёвым, першым татуяваньні, калі-небудзь зробленым мастаку пасьля таго, як супольнасьць студыі падарыла яму абсталяваньне для татуяваньня як жэст падтрымкі і клопату. Сьлед на скуры зноў функцыянуе як сымбалічны запіс ідэнтычнасьці.
Праз многія працы праходзіць тэма кастрацыйнай трывогі, пераасэнсаваная мастаком як неабходнасьць адмовы ад патрыярхальнага сцэнару маскуліннасьці. Адным з цэнтральных пунктаў становіцца фатаграфія, якая адсылае да працы Сяргея Шабохіна, зробленай у Вэнэцыі: постаць зь сярпом на фоне мармуру, узор якога нагадвае мандорлу. Аднак у інтэрпрэтацыі Геры Лоўкіс гэты вобраз разьвіваецца далей, ад кастрацыйнай трывогі да адмовы ад фалацэнтрычнай мадэлі ідэнтычнасьці ўвогуле. У гэтым кантэксьце сама Gray Mandorla Studio становіцца ня толькі месцам выставы, але і яе цэнтральнай мэтафарай. Мандорла, форма, што ўзьнікае на перасячэньні двух колаў, становіцца тут вобразам эмпатыі, прытулку, антыфалацэнтрычнай структуры і прасторы для злучэньня супрацьлегласьцяў. Шэры колер, які адначасова спалучае ўсе колеры, узмацняе гэты вобраз радыкальнай адчувальнасьці і адмовы ад бінарнасьці. Мастак літаральна канструюе стэлу са сьмецьця і знойдзеных аб’ектаў, але пакрывае і аб’ядноўвае ўсё той самай шэрай фарбай, якой пафарбаваныя сьцены студыі.
Асаблівае месца ў выставе займае сэрыя аб’ектаў, зьвязаных з рэлігійнай сымболікай і памяцьцю пра гвалт. Мастак зьвяртаецца да формы крыжа, разглядаючы яго адначасова як знак сямейнай памяці, квірнай цялеснасьці і палітычнай траўмы. Выстава ўключае фатаграфіі крыжоў у Курапатах, месцы масавых расстрэлаў каля Менску ў часы сталінскага тэрору, а таксама дакумэнтацыю крыжа, уратаванага сям’ёй мастака пасьля зьнішчэньня мэмарыялу, які цяпер ляжыць у двары іхнага дому. На падставе гэтай памяці Гера стварае ўласныя скульптурныя крыжы, у адным выпадку спалучаючы бэтонны адліў праваслаўнага крыжа з драўляным складаным каталіцкім крыжам Аляксандра Адамава, які нагадвае супрацьтанкавага вожыка. Такім чынам крыж становіцца адначасова сымбалем памяці, супраціву і крохкасьці.
Тэма распаду і незавершанасьці асабліва выразна зьяўляецца ў сэрыі касьцяных аб’ектаў. Некаторыя элемэнты злучаюцца магнітамі, іншыя гачкамі, а некаторыя распадаюцца і зноў зьбіраюцца. У будучыні гэтыя косткі маюць скласьці дзіўны шкілет, але пакуль яны існуюць як структура, што ўвесь час зьмяняецца і адлюстроўвае плыўкасьць гендарнай, сэксуальнай і мастацкай ідэнтычнасьці мастака. У гэтых аб’ектах можна адначасова распазнаць фалічныя формы і абрысы, падобныя да мандорлы, што ператварае самі косткі ў небінарную сыстэму сымбаляў.
Выстава пастаянна вяртаецца да тэмы супольнасьці як прасторы клопату. У працы, створанай разам з Дурай, мастак зьвяртаецца да круізінгавай зоны на тэрыторыі вайсковых могілак Цытадэль у Познані. Мастакі зьбіраюць сьмецьце, пакінутае пасьля ананімных сустрэчаў, зьмяшчаюць яго ў мяшок і вяртаюць у прастору як мастацкі вобраз цяжарнай сьцяны. Праца спалучае памяць пра вайну, схаваную сэксуальнасьць, уразьлівасьць і практыку клопату. Супольнасьць паўстае тут як таемная інфраструктура ўзаемнай прысутнасьці, якая існуе паралельна афіцыйным сацыяльным структурам і тэмам вайны.
Сэрыя фатаграфіяў, створаная разам з Ташай Кацубай у той самай студыі, паказвае мастака ў вопратцы дызайнэркі, ператвараючы акт прымерваньня строяў у пэрфарматыўны працэс канструяваньня ідэнтычнасьці. Гукавая праца, створаная з Насьцяй Жураўл, выкарыстоўвае гукі самой студыі, ператвараючы Gray Mandorla ў акустычнае цела выставы. Праца з мусульманскім малітоўным дыванком з імёнамі Zhake + Dake спалучае квірнае сваяцтва, міграцыю, рэлігійную сымболіку і памяць пра вясельную цырымонію мастака зь ягоным мужам у Казахстане. Нават тут каханьне існуе як форма пераасэнсаваньня культурных і рытуальных структураў.
Усе гэтыя працы крышталізуюць сам мэтад Геры Лоўкіс. Ягоныя творы рэдка існуюць як замкнёныя аўтаномныя аб’екты. Яны ўзьнікаюць праз дыялёг, удзел, сяброўства, абмен і супольны досьвед. Выстава фіксуе сам працэс фармаваньня як экспазыцыі, так і адносінаў. Менавіта таму такімі значнымі становяцца матывы распаду, зьбіраньня, злучэньня і сьлядоў, а таксама пераадоленьня, веры і самаідэнтыфікацыі.
Hera, Love and Kiss становіцца выставай пра нараджэньне мастака ўнутры супольнасьці. Не ў межах інстытуцыйнай мадэлі посьпеху, а ў прасторы эмпатыі, калектыўнай падтрымкі і абранай сям’і. Гэта маніфэст пераходу ад атрыманых у спадчыну патрыярхальных структураў да квірнай мадэлі сваяцтва, ад фіксаванай ідэнтычнасьці да плыўкасьці, ад аўтарства да калектыўнасьці. У гэтым сэнсе першая пэрсанальная выстава Геры Лоўкіс паўстае як спроба сфармуляваць новую мову блізкасьці, у якой каханьне, клопат, міграцыя, цялеснасьць і мастацтва становяцца непадзельнымі ў супольным пацалунку.
Сяргей Шабохін