Mostowa 5/12,
Poznań, Poland,
61-854
The studio
of Sergey Shabohin
shabohin.organd the migrant queer community in Poznań
The office of the Kalektar platformkalektar.org
shabohin.organd the migrant queer community in Poznań
The office of the Kalektar platformkalektar.org
Past Events
Festival
October 2 – 4, 2026
Gossip
Exhibition in the Gray Mandorla Studio:
Karol Radziszewski: QAI/BY
Curator: Sergey Shabohin
October 2 – 4, 2026
Gossip
Solo Exhibitions
May 26 – June 15, 2026
May 26 – June 15, 2026
Hera, Love and Kiss
Artists: Gera Lowkis with partisipation: Aleksandr Adamow, Dura, Tasza Katsuba, Alexey Lunev, Sergey Shabohin
Curators: Sergey Shabohin
Two Group Exhibitions
24 April – 16 May 2026
24 April – 16 May 2026
Frottage
Places: Barbara Baryżewska Studio and Gray Mandorla Studio
Artists: Anastasiia Budnikova, Andrii Dostliev, Lia Dostlieva, Dura, Danylo Heorhiiev, Tasha Katsuba, Dmytro Krasnyi, Denys Kulikov, Gera Lowkis, Alexey Lunev, Volha Maslouskaja, Dmytro Mykytenko, Lada Nakonechna and Sergii Sabakar, Vlada Ralko, Sergey Shabohin, Vitalii Shupliak, Olha Skliarska, Raman Tratsiuk, Anton Varga
Curators: Andrii Dostliev and Sergey Shabohin
Group Exhibition
4 July 2025 – 30 January 2026
4 July 2025 – 30 January 2026
Family as a Choice
Participants: Nastya Amelina & Mikita Bubashkin, Volha Arkhipava, Anna Chistoserdova, Marina Dashuk, Andrii Dostliev, Lia Dostlieva, Stefan & Joanna Ficner, Mikita Iłinczyk, Iryna Khalalovich, Olek Jager, Valentina Kiselyova, Alexey Lunev, Leanid Marozau, Volha Maslouskaya, Georgy Minets, Pavel Mogucki, Ekaterina Patsovskaya, Pavel Preobrazhensky, Segey Shabohin, Olga Strizhniova, Krzysztof Strozyna, Raman Tratsiuk, Katarzyna Wojtczak, Taisiya Zabelova, Natallia Zdanevich
Curators: Andrii Dostliev and Sergey Shabohin
26 November 2024 – 24 June 2025
Alexey Lunev and Sergey Shabohin: Dzirka Slavy
13–30 August 2024
Andrei Dureika: + +
With works by Alexey Lunev and Sergey Shabohin
Curator: Sergey Shabohin
26 April 2024
Volha Maslouskaya: Postcards from Homeland
Curator: Sergey Shabohin
1 – 30 December 2023
Kalektar Residence: Tasha Katsuba
Presentation: 14 December 2023 / 18:00 / MY barCurator: Sergey Shabohin
15 November – 15 December 2023
Kalektar Residence: Antonina Slobodchikova
Presentation: 16 November 2023 / 18:00 / MY bar
Curator: Sergey Shabohin
1 November – 31 December 2023
PerspAKTIV residence program: Kirill Diomchev
Organisator: Arsenal Municipal Gallery
Final exhibition: Permanent Liberation / 1–17 December 2023 / Arsenal Municipal Gallery
10 September – 10 October 2023
Kalektar Residence: Kirill Masheka
Berlin and Poznan
Presentation: 6 October 2023 / 17:00 / Domie
Curator: Sergey Shabohin
1 October 2022 – 31 January 2023
PerspAKTIV residence program: Volha Arkhipava
Presentation: 11 October 2022 / 18:00 / Domie
Curator: Sergey Shabohin
1 October – 31 December 2022
PerspAKTIV residence program: Alexey Lunev
Presentation: 5 October 2022 / 18:00 / Domie
Curator: Sergey Shabohin
18 December 2021 – 21 December 2022
Gray Mandorla Manifest
Artists: Raman Aksionau, Harutyun Alpetyan, Andrey Anro, A.R.Ch., Agata Awruk, Babi Badalov, Rufina Bazlova, Yevgenia Belorusets, Anatoly Belov, Yuriy Biley, Bouillon Group, Dasha Buben, Aleksandra Czerniawska, Lena Davidovich, Vasya Dmytryk, Andrii Dostliev, Lia Dostlieva, Andrei Dureika, Daniil Galkin, Zhanna Gladko, Aliaksei Goubarev, Janna Grak, Paweł Grześ, Mikhail Gulin, Uladzimir Hramovich, Oleg Ivchenko (Yozm-Yozm), Nikita Kadan (with Karolina Zajaczkowska), Zhanna Kadyrova, Nikolay Karabinovych, Aleksei Kazantsev, Alexander Kazello, Olga Kirillova, Sergey Kiryuschenko, Artur Klinau, Yulia Krivich, Tasya Krougovykh, Yuriy Kruchak, Yana Kuchynskaya, Yuri Leiderman, Andrei Loginov, Alexey Lunev, Marko Mäetamm, Volha Maslouskaya, Paweł Matyszewski, Semyon Motolyanets, Lada Nakonechna, Marina Naprushkina, Nikolay Oleynikov, Vasilisa Palianina, Petr Pavlensky, Dan Perjovschi, Ghenadie Popescu, Karol Radziszewski, Vlada Ralko, Nastya Ryabova, Oleksandr Rojtburd (courtesy of Cyrill Lipatov), Ala Savasheviсh, Igor Savchenko, Eugene Shadko, Jana Shostak, Aleksandra Ska, Aliaxey Talstou, Slavs and Tatars, Antonina Slobodchikova, Anna Sokolova, Tamara Sokolova, Olia Sosnovskaya, Igor Tishin, Raman Tratsiuk, Marek Wodzisławski, Oleg Yushko, Alesia Zhitkevich
Curator: Sergey Shabohin
Solo exhibition by Karol Radziszewski
QAI/BY
October 2 – 17, 2026
Opening hours: Wednesday–Saturday, 5:00–8:30 PM.
Artists:
Karol Radziszewski
With the participation of Alexey Lunev, Sergey Shabohin
Curator:
Sergey Shabohin
QAI/BY
An archive never remains neutral. It crystallises which past is granted the right to exist. For queer history, this question is particularly radical: a significant part of its evidence has never entered state collections, museums, or official chronicles, except perhaps by fortunate accident. Instead, it has survived in private photographs and amateur magazines, personal letters and diaries, gossip and stories, bodies and chance encounters, meeting places and ‘zones of displacement’. A queer archive inevitably consists of gaps. Its task is to make the very mechanisms of disappearance visible and to restore historical agency to those whose presence has systematically remained outside normative narratives.
It was from this logic that Karol Radziszewski’s Queer Archives Institute (QAI) emerged in 2015: an artist-run institution dedicated to researching, collecting, digitising, presenting, and artistically interpreting queer archives, primarily from Central and Eastern Europe. QAI deliberately brings archival work together with artistic practice: here, a document moves beyond the status of a museum relic and continues to act, entering into new relationships with images, testimonies, fantasies, and contemporary bodies.
One of the instruments of this practice is DIK Fagazine, an independent art magazine founded by Radziszewski in 2005, bringing together photography, art, erotica, visual culture, and research into homosexuality and masculinity. Gradually, the geography of DIK expanded from Poland towards queer histories across the region, while the private magazine effectively transformed into a mobile archive and a machine for producing alternative knowledge.
The Belarusian chapter of this history began ten years ago. Following Radziszewski’s research residency at Ў Gallery in Minsk in 2015, during which he collected materials and oral testimonies, the exhibition QAI/BY was presented there in the summer of 2016. It also included works by Zhanna Gladko, Alexey Lunev, Sergey Shabohin, Igor Savchenko, Alesia Zhitkevich, and Alexey Naumchik. The research attempted to trace what could be identified as queer within Belarusian history precisely in those places where it had remained hidden, undocumented, or had yet to acquire a language of its own. In 2017, this process found a material continuation in issue No. 12 of DIK Fagazine: Belarus: a 94-page edition of only 500 copies dedicated to queer life in Belarus. Today’s QAI/BY thus revisits the residency, the exhibition of the same name, and the making of the magazine a decade ago as material that has itself already become historical.
At Gray Mandorla Studio, the magazine ceases to be an object that must be leafed through sequentially. A complete photocopy of the Belarusian issue unfolds across an entire wall, transforming the publication into a spatial archive. It is accompanied by working materials, magazines and documents from the 1990s and 2000s, archival interviews, photographs, Polaroids, portraits of models, and other traces from which the research emerged. Their fragmentary nature is crucial here. Disappearance itself becomes part of the history of the queer archive. In place of an exhaustive chronicle, a constellation of testimonies emerges, in which the personal exists alongside the political, the erotic alongside the documentary, and memory alongside its inevitable and productive gaps.
A particular place in the exhibition is occupied by Radziszewski’s film Mon chéri Soviétique (2021), built around several hundred photographs of the last Soviet soldiers stationed in Wrocław in the early 1990s. Taken by an anonymous gay photographer, deposited in the Lambda Warszawa archive, and partially destroyed out of fear of homophobic violence, the photographs captured a different figure of the soldier, far removed from the monumental imagery of propaganda: a young man taking off his uniform in front of another man’s camera. Radziszewski covers the subjects’ faces with painted hearts, stars, circles, and other signs, simultaneously protecting their identities and transforming the act of concealment into a new visual language. The archive is complemented by a video reconstruction and the voice of an elderly witness recalling friendships, sex, romances, exchanges, rumours, and legends surrounding relationships between Polish gay men and Soviet servicemen. Military masculinity is literally disarmed by desire: the body intended by the state as a demonstration of power returns to the realm of intimacy. In Poznań, the work was previously presented in 2025 at CK Zamek as part of the exhibition Drwal. Historie o męskości.
The new QAI/BY consciously retains the collective principle of the original project. Alongside Radziszewski’s materials, the exhibition includes three works each by the studio’s owners, Sergey Shabohin and Alexey Lunev, both of whom participated in the Minsk history of QAI/BY ten years ago. Among Radziszewski’s photographs, a portrait of Kiryl Masheka is given particular prominence: during the exhibition, he is in residence in Poznań, working with Shabohin on the new performance Glossary of Sirens. The archive thus connects the past with a future that is still taking shape. People, images, and relationships return years later, within different geographies and political circumstances.
Over the past decade, Belarus itself has changed radically. The protests of 2020 and the repression that followed led to mass emigration, the destruction of independent cultural infrastructure, and the emergence of a vast Belarusian cultural community outside the country. State pressure on LGBTQ+ people has also acquired new legislative forms: queer representation has been incorporated into an expanded definition of pornography, while legislation in force since 2026 defines the ‘propaganda of homosexual relations’ as information harmful to children. These measures operate within a broader system of political persecution affecting activists, artists, journalists, and other independent communities. Public queer expression in Belarus today has become a space of direct risk. As a result, the Belarusian queer archive of a decade ago is read differently today: documents collected in 2015–2017 as traces of a scarcely documented history have themselves become evidence of a space of freedom that has dramatically contracted in the intervening years.
The appearance of QAI/BY at Gray Mandorla Studio was therefore more a matter of time than a curatorial choice. The studio’s practice continually returns to four intersecting territories: Belarus, migration, queerness, and the archive. The exhibition opened on 2 October as part of the Poznań initiative GOSSIP, based on the circulation of information by word of mouth and a focus on the city’s independent art spaces, and remains open until 17 October. At the same time, the major retrospective exhibition Dirty Pages. Karol Radziszewski and DIK Fagazine is on view at Galeria Studio in Warsaw, dedicated to more than twenty years of the magazine’s history. This coincidence turns the Poznań exhibition into a kind of local fold within a much larger archive.
Sergey Shabohin
QAI/BY
Archiwum nie zachowuje neutralności. To w nim krystalizuje się, jaka przeszłość otrzyma prawo do istnienia. W przypadku historii queerowej pytanie to nabiera szczególnie radykalnego znaczenia: znaczna część jej świadectw nigdy, albo jedynie dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności, trafiała do państwowych kolekcji, muzeów i oficjalnych kronik. Zachowywała się natomiast w prywatnych fotografiach i amatorskich czasopismach, osobistych listach i dziennikach, plotkach i opowieściach, ciałach i przypadkowych znajomościach, miejscach spotkań i „strefach wyparcia”. Queerowe archiwum nieuchronnie składa się z luk. Jego zadaniem jest uwidocznienie samych mechanizmów znikania oraz przywrócenie historycznej podmiotowości tym, których obecność systematycznie pozostawała poza granicami normatywnej narracji.
Z tej właśnie logiki wyrósł założony przez Karola Radziszewskiego w 2015 roku Queer Archives Institute (QAI) — instytucja artystyczna zajmująca się badaniem, gromadzeniem, digitalizacją, prezentacją i artystyczną interpretacją queerowych archiwów, przede wszystkim z Europy Środkowo-Wschodniej. QAI konsekwentnie łączy pracę archiwalną z praktyką artystyczną: dokument wychodzi tu poza status muzealnej relikwii i pozostaje aktywny, wchodząc w nowe relacje z obrazami, świadectwami, fantazjami i współczesnymi ciałami.
Jednym z narzędzi tej praktyki stał się założony przez Radziszewskiego jeszcze w 2005 roku DIK Fagazine — niezależny magazyn artystyczny łączący fotografię, sztukę, erotykę, kulturę wizualną oraz badania nad homoseksualnością i męskością. Z czasem geografia DIK rozszerzyła się z Polski na queerowe historie całego regionu, a prywatny magazyn faktycznie przekształcił się w mobilne archiwum i maszynę wytwarzania alternatywnej wiedzy.
Białoruski rozdział tej historii rozpoczął się dziesięć lat temu. Po rezydencji badawczej Radziszewskiego w mińskiej Ў Gallery w 2015 roku, podczas której gromadził materiały i świadectwa ustne, latem 2016 roku zaprezentowano tam wystawę QAI/BY. Znalazły się na niej również prace Zhanny Gladko, Alexeya Luneva, Sergeya Shabohina, Igora Savchenki, Alesi Zhitkevich i Alexeya Naumchika. Badanie było próbą odnalezienia tego, co można było określić jako queerowe w historii Białorusi, właśnie tam, gdzie pozostawało ukryte, niezarejestrowane lub nie posiadało jeszcze własnego języka. W 2017 roku proces ten znalazł materialną kontynuację w 12. numerze DIK Fagazine: Belarus — 94-stronicowym wydaniu o nakładzie zaledwie 500 egzemplarzy, poświęconym queerowemu życiu w Białorusi. Dzisiejsze QAI/BY powraca więc do rezydencji, wystawy o tym samym tytule i procesu powstawania magazynu sprzed dekady jako do materiału, który sam stał się już historyczny.
W Gray Mandorla Studio magazyn przestaje być obiektem, który należy kartkować strona po stronie. Pełna kserokopia białoruskiego numeru została rozwinięta na ścianie, przekształcając publikację w przestrzenne archiwum. Towarzyszą jej materiały robocze, czasopisma i dokumenty z lat 90. i 2000., archiwalne wywiady, fotografie, polaroidy, portrety modeli oraz inne ślady, z których powstawało badanie. Ich fragmentaryczność ma tutaj zasadnicze znaczenie. Samo znikanie staje się częścią historii queerowego archiwum. Zamiast wyczerpującej kroniki powstaje konstelacja świadectw, w której osobiste sąsiaduje z politycznym, erotyczne z dokumentalnym, a pamięć z jej nieuniknionymi i produktywnymi lukami.
Szczególne miejsce zajmuje film Radziszewskiego Mon chéri Soviétique (2021), zbudowany wokół kilkuset fotografii ostatnich radzieckich żołnierzy stacjonujących we Wrocławiu na początku lat 90. Zdjęcia anonimowego fotografa-geja, przekazane do archiwum Lambda Warszawa i częściowo zniszczone z obawy przed homofobiczną przemocą, utrwalały inną figurę żołnierza, odległą od monumentalnego obrazu propagandowego: młodego mężczyznę zdejmującego mundur przed aparatem innego mężczyzny. Radziszewski zakrywa twarze fotografowanych namalowanymi sercami, gwiazdami, kołami i innymi znakami, jednocześnie chroniąc ich tożsamość i przekształcając akt ukrycia w nowy język wizualny. Archiwum zostaje uzupełnione wideorekonstrukcją oraz głosem starszego świadka wspominającego przyjaźnie, seks, romanse, wymiany, pogłoski i legendy związane z relacjami polskich gejów i radzieckich żołnierzy. Militarna męskość zostaje dosłownie rozbrojona przez pożądanie: ciało przeznaczone przez państwo do demonstrowania siły powraca do przestrzeni intymności. W Poznaniu praca była już prezentowana w 2025 roku w CK Zamek na wystawie Drwal. Historie o męskości.
Nowe QAI/BY świadomie zachowuje również kolektywną zasadę pierwotnego projektu. Obok materiałów Radziszewskiego w ekspozycji znalazły się po trzy prace właścicieli studia, Sergeya Shabohina i Alexeya Luneva, uczestniczących dziesięć lat temu w mińskiej historii QAI/BY. Wśród fotografii Radziszewskiego szczególne miejsce zajmuje portret Kiryla Masheki: w czasie trwania wystawy przebywa on na rezydencji w Poznaniu i wspólnie z Shabohinem pracuje nad nowym spektaklem Glosariusz syren. Archiwum łączy się tym samym z przeszłością, a zarazem z przyszłością, która wciąż się kształtuje. Ludzie, obrazy i relacje powracają po latach, już w innych geografiach i okolicznościach politycznych.
W ciągu minionej dekady sama Białoruś radykalnie się zmieniła. Protesty 2020 roku i następujące po nich represje doprowadziły do masowej emigracji, zniszczenia niezależnej infrastruktury kulturalnej oraz powstania ogromnej społeczności kultury białoruskiej poza granicami kraju. Presja państwa wobec osób LGBTQ+ również przybrała nowe formy prawne: queerowa reprezentacja została objęta rozszerzoną definicją pornografii, a od 2026 roku obowiązują przepisy określające „propagandę stosunków homoseksualnych” jako informację szkodliwą dla dzieci. Działania te rozwijają się w ramach szerszego systemu represji politycznych dotykających aktywist, artyst, dziennikar oraz inne niezależne społeczności. Publiczna queerowa wypowiedź we współczesnej Białorusi staje się przestrzenią bezpośredniego ryzyka. Dlatego białoruskie queerowe archiwum sprzed dekady odczytywane jest dziś inaczej: dokumenty gromadzone w latach 2015–2017 jako ślady słabo opisanej historii same stają się świadectwami przestrzeni wolności, która w ciągu tych lat uległa gwałtownemu zawężeniu.
Pojawienie się QAI/BY właśnie w Gray Mandorla Studio było więc raczej kwestią czasu niż wyborem kuratorskim. Praktyka studia nieustannie powraca do czterech przecinających się obszarów: Białorusi, migracji, queerowości i archiwum. Wystawa została otwarta 2 października w ramach poznańskiej inicjatywy GOSSIP (plotka), opartej na zasadzie obiegu informacji z ust do ust oraz zwróceniu uwagi na niezależne przestrzenie artystyczne miasta, i pozostaje otwarta do 17 października. Równolegle w Warszawie trwa duża retrospektywna wystawa Dirty Pages. Karol Radziszewski and DIK Fagazine w Galerii Studio, poświęcona ponad dwudziestoletniej historii magazynu. Ta zbieżność przekształca poznańską wystawę w rodzaj lokalnej fałdy znacznie większego archiwum.
Sergey Shabohin
QAI/BY
Архіў не захоўвае нэўтралітэту. У ім выкрышталізоўваецца тое, якое менавіта мінулае атрымае права на існаваньне. Для квірнай гісторыі гэтае пытаньне асабліва радыкальнае: значная частка яе сьведчаньняў ніколі або толькі дзякуючы шчасьліваму выпадку трапляла ў дзяржаўныя зборы, музэі і афіцыйныя хронікі. Яна захоўвалася ў прыватных фотаздымках і аматарскіх часопісах, асабістых лістах і дзёньніках, плётках і аповедах, целах і выпадковых знаёмствах, месцах сустрэчаў і «зонах выцясьненьня». Квірны архіў непазьбежна складаецца з лакунаў. Ягоная задача — зрабіць бачнымі самі мэханізмы зьнікненьня і вярнуць гістарычную суб’ектнасьць тым, чыя прысутнасьць сыстэматычна заставалася па-за межамі нарматыўнага наратыву.
Менавіта з гэтай лёгікі вырас заснаваны Каралем Радзішэўскім у 2015 годзе Queer Archives Institute (QAI) — мастацкая інстытуцыя, якая займаецца дасьледаваньнем, зьбіраньнем, аблічбоўваньнем, прэзэнтацыяй і мастацкай інтэрпрэтацыяй квірных архіваў, перадусім Цэнтральнай і Ўсходняй Эўропы. QAI прынцыпова спалучае архіўную працу з мастацкай практыкай: дакумэнт тут выходзіць за межы музэйнай рэліквіі і працягвае дзейнічаць, уступаючы ў новыя адносіны з выявамі, сьведчаньнямі, фантазіямі і сучаснымі целамі.
Адным з інструмэнтаў гэтай практыкі стаў заснаваны Радзішэўскім яшчэ ў 2005 годзе DIK Fagazine — незалежны мастацкі часопіс, які аб’яднаў фатаграфію, мастацтва, эротыку, візуальную культуру і дасьледаваньне гомасэксуальнасьці і маскуліннасьці. Паступова геаграфія DIK пашырылася ад Польшчы да квірных гісторыяў усяго рэгіёну, а прыватны часопіс фактычна ператварыўся ў мабільны архіў і машыну вытворчасьці альтэрнатыўных ведаў.
Беларуская частка гэтай гісторыі пачалася дзесяць гадоў таму. Пасьля дасьледчай рэзыдэнцыі Радзішэўскага ў менскай Ў Gallery у 2015 годзе, падчас якой ён зьбіраў матэрыялы і вусныя сьведчаньні, улетку 2016 году там была прадстаўленая выстава QAI/BY. У выставу таксама ўвайшлі працы Жанны Гладко, Аляксея Лунёва, Сяргея Шабохіна, Ігара Саўчанкі, Алесі Жыткевіч і Аляксея Навумчыка. Дасьледаваньне было спробай выявіць тое, што магло быць названа квірным у беларускай гісторыі менавіта там, дзе яно заставалася схаваным, незафіксаваным або яшчэ ня мела ўласнай мовы. У 2017 годзе гэты працэс атрымаў матэрыяльны працяг у № 12 DIK Fagazine: Belarus — 94-старонкавым выпуску накладам усяго 500 асобнікаў, прысьвечаным квірнаму жыцьцю Беларусі. Такім чынам, сёньняшняя QAI/BY узгадвае рэзыдэнцыю, аднайменную выставу і стварэньне часопіса дзесяцігадовай даўніны ў выглядзе ўжо гістарычнага матэрыялу.
У Gray Mandorla Studio часопіс перастае быць аб’ектам, які трэба пасьлядоўна перагортваць. Поўная ксэракопія беларускага нумару разгорнутая на сьцяне, ператвараючы выданьне ў прасторавы архіў. Побач зьяўляюцца матэрыялы працоўнага працэсу, часопісы і дакумэнты 1990-х і 2000-х гадоў, архіўныя інтэрвію, фотаздымкі, паляроіды, партрэты мадэляў і іншыя сьляды, зь якіх складалася дасьледаваньне. Іхная фрагмэнтарнасьць тут прынцыповая. Зьнікненьне само становіцца часткай гісторыі квірнага архіву. Замест вычарпальнай хронікі ўзьнікае сузор’е сьведчаньняў, у якім асабістае суседнічае з палітычным, эратычнае — з дакумэнтальным, а памяць — зь яе непазьбежнымі і прадуктыўнымі праваламі.
Асаблівае месца займае фільм Радзішэўскага Mon chéri Soviétique (2021), пабудаваны вакол некалькіх сотняў фотаздымкаў апошніх савецкіх салдатаў, якія знаходзіліся ва Ўроцлаве на пачатку 1990-х. Здымкі ананімнага фатографа-гея, перададзеныя ў архіў Lambda Warszawa і часткова зьнішчаныя праз страх перад гамафобным гвалтам, фіксавалі іншую, далёкую ад манумэнтальнага прапагандысцкага вобразу фігуру салдата: маладога мужчыну, які здымае форму перад камэрай іншага мужчыны. Радзішэўскі закрывае твары намаляванымі сэрцамі, зоркамі, коламі і іншымі знакамі, адначасова абараняючы іхную ідэнтычнасьць і ператвараючы акт утойваньня ў новую візуальную мову. Архіў дапаўняецца відэарэканструкцыяй і голасам пажылога сьведкі, які ўзгадвае сяброўства, сэкс, раманы, абмены, чуткі і легенды вакол адносінаў польскіх геяў і савецкіх вайскоўцаў. Вайсковая маскуліннасьць аказваецца літаральна раззброенай жаданьнем: цела, прызначанае дзяржавай для дэманстрацыі сілы, вяртаецца ў прастору інтымнасьці. У Познані гэтая праца ўжо дэманстравалася ў 2025 годзе ў CK Zamek на выставе Drwal. Historie o męskości.
Новая QAI/BY сьвядома захоўвае і калектыўны прынцып першапачатковага праекту. Разам з матэрыяламі Радзішэўскага ў экспазыцыю ўключаныя па тры працы ўладальнікаў студыі Сяргея Шабохіна і Аляксея Лунёва, якія ўдзельнічалі ў менскай гісторыі QAI/BY дзесяць гадоў таму. Сярод фотаздымкаў Радзішэўскага асабліва вылучаны партрэт Кірыла Машэкі: падчас працы выставы ён знаходзіцца на рэзыдэнцыі ў Познані і разам з Шабохіным працуе над новым спэктаклем Глясарый сырэн. Так архіў злучаецца з мінулым і адначасова з будучыняй, якая яшчэ фармуецца. Людзі, выявы і сувязі вяртаюцца праз гады ўжо ў іншых геаграфіях і палітычных абставінах.
За мінулае дзесяцігодзьдзе сама Беларусь радыкальна зьмянілася. Пратэсты 2020 году і наступныя рэпрэсіі прывялі да масавай эміграцыі, разбурэньня незалежнай культурнай інфраструктуры і ўзьнікненьня вялізнай супольнасьці беларускай культуры па-за межамі краіны. Дзяржаўны ціск на ЛГБТК+ людзей таксама набыў новыя заканадаўчыя формы: квірная рэпрэзэнтацыя была ўключаная ў пашыранае азначэньне парнаграфіі, а з 2026 году дзейнічае заканадаўства, якое вызначае «прапаганду гомасэксуальных адносінаў» як інфармацыю, шкодную для дзяцей. Гэтыя захады разьвіваюцца ўнутры шырэйшай сыстэмы палітычнага перасьледу, якая закранае актывіста:к, мастач:ак, журналіста:к і іншыя незалежныя супольнасьці. Публічнае квірнае выказваньне ў сёньняшняй Беларусі становіцца прасторай непасрэднай рызыкі. Таму беларускі квірны архіў дзесяцігадовай даўніны сёньня чытаецца інакш: дакумэнты, якія ў 2015–2017 гадах зьбіраліся як сьляды малаапісанай гісторыі, самі становяцца сьведчаньнямі прасторы свабоды, якая за гэты час рэзка звузілася.
Таму зьяўленьне QAI/BY менавіта ў Gray Mandorla Studio было хутчэй пытаньнем часу, чым куратарскага выбару. Практыка студыі пастаянна вяртаецца да чатырох тэрыторыяў, што перасякаюцца: Беларусі, міграцыі, квірнасьці і архіву. Выстава адкрылася 2 кастрычніка ў межах познанскай ініцыятывы GOSSIP (плётка), заснаванай на прынцыпе цыркуляцыі інфармацыі з вуснаў у вусны і ўвазе да незалежных мастацкіх прастораў гораду, і застаецца адкрытай да 17 кастрычніка. Адначасова ў Варшаве праходзіць вялікая рэтраспэктыўная выстава Dirty Pages. Karol Radziszewski and DIK Fagazine у Galeria Studio, прысьвечаная больш чым дваццацігадовай гісторыі часопіса. Гэтае супадзеньне ператварае познанскую выставу ў своеасаблівую лякальную складку значна большага архіву.
Сяргей Шабохін